Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το ξέρουν, αλλά και να το ήξεραν, δεν θα μπορούσαν να το προσέξουν: όλες οι μέρες του χρόνου, που -κατά σύμβαση- κρατάνε 24 ώρες, στην πραγματικότητα δεν διαρκούν το ίδιο.
Για πολλούς και διάφορους λόγους υπάρχουν συνήθως ανεπαίσθητες αποκλίσεις της τάξης των χιλιοστών του δευτερολέπτου στον χρόνο που χρειάζεται η Γη, για να εκτελέσει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονα της (αυτός είναι ο ορισμός της μέρας). Τώρα, Γάλλοι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν μια ακόμη -πιο απρόσμενη- αιτία για αυτές τις αυξομειώσεις: την επίδραση των ηλιακών κηλίδων πάνω στην ταχύτητα περιστροφής του πλανήτη μας γύρω από τον εαυτό του.
Οι μέχρι τώρα γνωστές εξηγήσεις για τους λόγους που ποικίλει η διάρκεια της μέρας, αφορούν κυρίως τις μεταβολές στα ρεύματα του αέρα και των ωκεανών, που επιταχύνουν ή "φρενάρουν" ελαφρά την περιστροφή της Γης. Αλλά και οι αλλαγές -εξαιτίας π.χ. της κλιματικής αλλαγής- στον τρόπο που η ύλη είναι κατανεμημένη στον πλανήτη μας, μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ταχύτητα περιστροφής του πλανήτη μας.
Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γεωφυσικής του Παρισιού υπό τον Ζαν-Λουί Μουέλ, σε εργασία τους στο περιοδικό "Geophysical Research Letters" της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, σύμφωνα με το "New Scientist", αναφέρουν ότι ανακάλυψαν πως ο 11ετής "κύκλος" δραστηριότητας του ήλιου ασκεί τη δική του επίδραση στη διάρκεια της γήινης μέρας.
Οι επιστήμονες είχαν, ήδη, παρατηρήσει ότι η ταχύτητα περιστροφής της Γης μεταβάλλεται ελαφρά, ανάλογα με τις εποχές του χρόνου (καθώς μεταβάλλονται οι άνεμοι), όμως αυτή τη φορά οι γάλλοι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η εποχική αυτή επίδραση αυξομειώνεται, επίσης, με βάση έναν 11ετή κύκλο, που φαίνεται να ακολουθεί το βαθμό εμφάνισης και εξαφάνισης των ηλιακών κηλίδων.
Σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων για την περίοδο 1962 - 2009, οι εποχές του χρόνου έχουν μεγαλύτερη επίδραση στην ταχύτητα περιστροφής της Γης, όταν οι ηλιακές κηλίδες είναι αραιές, ενώ η επίδρασή τους εξασθενεί, όταν οι ηλιακές κηλίδες αυξάνουν. Τα τελευταία χρόνια, οι ηλιακές κηλίδες είχαν σχεδόν εξαφανιστεί (πρόσφατα μόνο φαίνεται ο ήλιος να "ξυπνάει" ξανά), συνεπώς -λόγω της απουσίας τους- υπήρχε μεγαλύτερη επίπτωση στην περιστροφή του πλανήτη μας.
Οι Γάλλοι επιστήμονες υποπτεύονται ότι η σχέση ανάμεσα στις ηλιακές κηλίδες και την ταχύτητα γήινης περιστροφής οφείλεται στο ότι με κάποιο τρόπο, οι κηλίδες αλλάζουν την κίνηση των ανέμων στη Γη, πιθανώς καθώς μεταβάλλουν την ποσότητα υπεριώδους ακτινοβολίας που ο ήλιος στέλνει στη Γη. Καθώς η υπεριώδης ακτινοβολία θερμαίνει την στρατόσφαιρα σε διαφορετικό βαθμό, ανάλογα με την ύπαρξη ή όχι ηλιακών κηλίδων, οι γήινοι άνεμοι μεταβάλλουν τα μοτίβα της κίνησής τους και έτσι "σπρώχνουν" ή "φρενάρουν" την περιστροφή της Γης.
Η ανακάλυψη προσθέτει ακόμα μια ψηφίδα στο "παζλ", αλλά αρκετά ακόμα πράγματα παραμένουν άγνωστα για τους επιστήμονες, οι οποίοι ελπίζουν ότι όσο καλύτερα καταλάβουν τους μηχανισμούς που επηρεάζουν την περιστροφή της Γης (συνεπώς και τη διάρκεια της μέρας) τόσο πιο ακριβής θα γίνει η καθοδήγηση των διαστημικών σκαφών και δορυφόρων. Ένα σφάλμα της τάξης του ενός χιλιοστού του δευτερολέπτου στην περίοδο περιστροφής της Γης μπορεί να ρίξει έξω κατά αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα τους υπολογισμούς των επιστημόνων, οι οποίοι, για παράδειγμα, στέλνουν διαστημοσυσκευές στον Άρη.

Ο Θεός δεν έχει θέση στις θεωρίες για τη δημιουργία του Σύμπαντος υποστηρίζει ο καθηγητής Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Στίβεν Χόκινγκ, στο τελευταίο του βιβλίο αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύουν σήμερα οι Times.

Αν και ο Στίβεν Χόκινγκ σε προγενέστερο βιβλίο του, A Brief History of Time, είχε υποστηρίξει πως η πίστη στην ύπαρξη Θεού δεν είναι ασύμβατη με την επιστήμη, στο νέο του βιβλίο αποκλείει το ενδεχόμενο να εμπλέκεται ο Θεός στη δημιουργία του Bing Bang.

Απορρίπτοντας, λοιπόν, τη θεωρία του Νεύτωνα, πως το Σύμπαν ήταν δημιούργημα του Θεού και ότι δεν μπορεί να προέκυψε από το χάος, εκτιμά πως "το σύμπαν μπορεί να δημιουργηθεί από μόνο του".

"Εάν καταφέρουμε να ανακαλύψουμε μια ολοκληρωμένη θεωρία, θα αποτελούσε τον υπέρτατο θρίαμβο της ανθρώπινης λογικής, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα είναι σαν να γνωρίζουμε το μυαλό του Θεού", σημειώνει ο καθηγητής.

enet.gr

Σε μία προϊστορική ή ταφική τοποθεσία στο Ισραήλ εντοπίστηκαν ίχνη τα οποία δείχνουν ότι τα φαγοπότια και οι γιορτές με συμβολική σημασία προς τιμή κάποιου ανθρώπου ή ενός γεγονότος, όπως ο θάνατος ενός σημαντικού προσώπου, αποτελούσαν κατά πάσα πιθανότητα αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής των ανθρώπων τουλάχιστον πριν από 12.000 χρόνια.

Ωστόσο, έως τώρα δεν υπήρχαν σαφή στοιχεία. Το εύρημα στο βόρειο Ισραήλ, σε ένα σπήλαιο στην περιοχή της Γαλιλαίας που περιέχει οστά από ταφή 28 ατόμων, αποτελεί την πρώτη βέβαιη ένδειξη ότι τα "τσιμπούσια" είχαν ήδη αρχίσει πριν από τη μετάβαση των κυνηγών-συλλεκτών στην αγροτική ζωή.

Οι ερευνητές ξέθαψαν τα απομεινάρια από τουλάχιστον 71 χελώνες και τρία άγρια ζώα, που περιέχονταν σε δύο ειδικά διαμορφωμένες κοιλότητες στο έδαφος, καλυμμένες με ασβεστολιθικές πλάκες.

Τα κελύφη των χελωνών και τα οστά των ζώων έφεραν ενδείξεις ότι είχαν μαγειρευτεί και κοπεί με στόχο να μοιραστούν για φάγωμα μεταξύ των ανθρώπων, πιθανότατα με την ευκαιρία κάποιας τελετουργίας για την ταφή μιας 45χρονης γυναίκας με κακή υγεία, που ενδεχομένως έπαιζε το ρόλο σαμάνου (μάγισσας- ιέρειας).

Η ποσότητα κρέατος που καταναλώθηκε, γύρω στα 17 κιλά, από τους επιστήμονες υπολογίζεται ότι αρκούσε για 35 περίπου ανθρώπους, χωρίς ωστόσο να αποκλείουν αρκετά περισσότερα άτομα να συμμετείχαν στη γιορτή.

Σύμφωνα με την Αμερικανίδα αρχαιολόγο Νάταλι Μάνρο, το εύρημα δείχνει τη σημασία αυτών των πρώιμων "συνεστιάσεων" για την κοινωνική συνοχή των προγόνων μας και την πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού, ειδικά κατά την κρίσιμη μεταβατική φάση από την περιπλανώμενη ζωή του νομάδα στη στατική ζωή του γεωργού, ο οποίος καλλιεργεί φυτά και εκτρέφει ζώα στο πλαίσιο μιας μόνιμα εγκαταστημένης κοινότητας ανθρώπων.

"Ένας βασικός λόγος που οι άνθρωποι άρχισαν να γιορτάζουν από κοινού και αργότερα να καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα ήταν επειδή η ταχύτερη αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού είχε αρχίσει να προκαλεί 'συνωστισμό' στην περιοχή τους.

Όταν οι άνθρωποι έρχονται σε συχνή επαφή με άλλους, αυτό μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις. Αυτές οι δημόσιες συναθροίσεις έδιναν ευκαιρίες για να αναπτυχθεί κοινοτικό πνεύμα ανάμεσά τους και βοηθούσαν να εκτονώνονται οι εντάσεις και να ενισχύονται οι κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τους", δήλωσε η Αμερικανίδα ερευνήτρια.

Η ανακάλυψη έγινε από Αμερικανούς ερευνητές υπό την αρχαιολόγο Νάταλι Μάνρο του πανεπιστημίου του Κονέκτικατ σε συνεργασία με επιστήμονες του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και παρουσιάστηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

cosmo.gr

Οι επιστήμονες κατάφεραν για πρώτη φορά να "διαβάσουν" τον γενετικό κώδικα (DNA) ενός από τα δημοφιλέστερα δέντρα, της μηλιάς, ένα γενετικό επίτευγμα, που μπορεί μελλοντικά να οδηγήσει στην καλλιέργεια και παραγωγή πιο ποιοτικών και εύγεστων μήλων.

Η ανάγνωση των γενετικών αλληλουχιών του μήλου αποτελεί προϊόν διεθνούς συνεργασίας γενετιστών από 13 πανεπιστήμια και ερευνητικούς φορείς σε πέντε χώρες (ΗΠΑ, Ν. Ζηλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο) και παρουσιάστηκε στο περιοδικό "Nature Genetics", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.

Μετά τον εντοπισμό των γονιδίων, που συγκροτούν το γονιδίωμα του μήλου και των άλλων φυτών, οι επιστήμονες προσδοκούν να δημιουργήσουν νέες ποικιλίες, χωρίς καν να χρειαστεί να καταφύγουν στη βιοτεχνολογία. Η αποκρυπτογράφηση του DNA θα επιτρέψει στους επιστήμονες να εντοπίσουν ποια επιμέρους γονίδια δημιουργούν συγκεκριμένα επωφελή χαρακτηριστικά, όπως η μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις ασθένειες και την ξηρασία.

Το μήλο, που αποτελεί το κυριότερο φρούτο των εύκρατων περιοχών του πλανήτη, ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae), η οποία περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο των φυτών που ανθίζουν, μεταξύ αυτών και πολλών φρούτων, όπως το αχλάδι, το ροδάκινο, το βερίκοκο, το κεράσι και η φράουλα. Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, τα φυτά αυτά έχουν αρκετές γενετικές ομοιότητες, καθώς, σύμφωνα με τη νέα γενετική έρευνα, μεγάλα τμήματα του DNA του μήλου υπάρχουν και στα άλλα συγγενικά φρούτα.

Όμως, υπάρχουν διαφορές όσον αφορά τη διάταξη του γενετικού υλικού. Το μήλο, όπως και το αχλάδι, έχει 17 χρωμοσώματα, ενώ τα άλλα φυτά έχουν επτά έως εννέα. Οι επιστήμονες συμπέραναν ότι υπήρχε ένας "πρόγονος" του μήλου, προτού αρχίσει ο διαχωρισμός σε ξεχωριστά είδη φυτών, κάτι που εκτιμάται ότι συνέβη πριν από 50 έως 65 εκατ. χρόνια. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή η χρονολογία συμπίπτει, σε γενικές γραμμές, με το καταστροφικό συμβάν (πιθανότατα πτώση μετεωρίτη), που προκάλεσε την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου.

Η γενετική μελέτη, εξάλλου, εντόπισε αρκετές διαφορές στο γονιδίωμα του μήλου σε σχέση με τα συγγενή φρούτα, όπως το ροδάκινο και η φράουλα, πράγμα που, κατά τους ερευνητές, δείχνει ότι μία σοβαρή περιβαλλοντική αλλαγή στη Γη ανάγκασε ορισμένα φυτά, μεταξύ αυτών και τη μηλιά, να προχωρήσουν το καθένα στις δικές του εξελικτικές αλλαγές, προκειμένου να επιβιώσουν. Ως άγριος πρόγονος της μηλιάς θεωρείται το φυτό Malus sieversii, που ενδημεί στα βουνά του νοτίου Καζακστάν.

Την προηγούμενη εβδομάδα Βρετανοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι διάβασαν το γονιδίωμα του σιταριού, το οποίο αποτελεί το 30% περίπου της παγκόσμιας παραγωγής δημητριακών και το 20% της ημερήσιας λήψης θερμίδων. Οι ανά τον κόσμο ερευνητές έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου για να διαβάσουν το γενετικό κώδικα βασικών φυτών, που αποτελούν σημαντική πηγή για τη διατροφή της ανθρωπότητας, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να βελτιώσουν την ανθεκτικότητά τους, τη γεύση τους, την αποδοτικότητα των καλλιεργειών και άλλα ωφέλιμα χαρακτηριστικά τους.

Το γονιδίωμα ενός ζωικού ή φυτικού οργανισμού συνιστά το σύνολο των γενετικών πληροφοριών του, συμπεριλαμβανομένων των γονιδίων του, από τα οποία εξαρτάται η εμφάνισή του, η υγεία του, η παραγωγικότητά του κ.α.