Το Hubble καταγράφει τις βρυχόμενες καταιγίδες του γίγαντα και το ηφαιστειακό φεγγάρι Io

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA κατέγραψε νέες εικόνες του Δία στις 5-6 Ιανουαρίου 2024, αποκαλύπτοντας δυναμικά καιρικά μοτίβα και αξιοσημείωτες καταιγίδες όπως η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα και η Ερυθρά Κηλίδα Junior. Οι παρατηρήσεις αποτελούν μέρος του ετήσιου έργου Outer Planet Atmospheres Legacy. Ηφαιστειακή δραστηριότητα και επιφανειακά χαρακτηριστικά της Ιω. Πίστωση: NASA, ESA, STScI, Amy Simon (NASA-GSFC)

Τυφώνες, διάτμηση ανέμου, βίαιες καταιγίδες στην ατμόσφαιρα του Δία

Ο μεγαλύτερος και πλησιέστερος από τους γιγάντιους εξωπλανήτες, ΠέμπτηΤα πολύχρωμα σύννεφα του προσφέρουν ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο καλειδοσκόπιο σχημάτων και χρωμάτων. Είναι ένας πλανήτης με πάντα θυελλώδεις καιρικές συνθήκες: τυφώνες, αντικυκλώνες, διάτμηση ανέμου και τη μεγαλύτερη καταιγίδα στο ηλιακό σύστημα, τη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα.

Ο Δίας δεν έχει στερεή επιφάνεια και καλύπτεται μόνιμα από σύννεφα παγοκρυστάλλων αμμωνίας πάχους περίπου 30 μιλίων σε μια ατμόσφαιρα βάθους δεκάδων χιλιάδων μιλίων και δίνοντας στον πλανήτη την ταινιωτή του εμφάνιση.

Οι ζώνες παράγονται από ανέμους που ρέουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη με ταχύτητες έως και 350 μίλια την ώρα. Οι ελαφρύτερες περιοχές όπου ανεβαίνει η ατμόσφαιρα ονομάζονται ζώνες. Οι σκοτεινές περιοχές όπου πέφτει ο άνεμος ονομάζονται ζώνες. Όταν αυτά τα αντίθετα ρεύματα αλληλεπιδρούν, εμφανίζονται καταιγίδες και αναταράξεις.

Το Hubble παρακολουθεί αυτές τις δυναμικές αλλαγές με πρωτοφανή σαφήνεια κάθε χρόνο και υπάρχουν πάντα νέες εκπλήξεις. Οι πολλές μεγάλες καταιγίδες και τα μικρά λευκά σύννεφα που φαίνονται στις τελευταίες εικόνες του Hubble είναι απόδειξη ότι υπάρχει μεγάλη δραστηριότητα στην ατμόσφαιρα του Δία αυτή τη στιγμή.

Εικόνα πυξίδας του Δία Hubble 2024

Ο Δίας είναι χτισμένος σε λωρίδες καφέ πορτοκαλί, ανοιχτό γκρι, απαλό κίτρινο και κρεμ. Πολλές μεγάλες καταιγίδες και μικρά λευκά σύννεφα σταματούν τον πλανήτη. Η μεγαλύτερη καταιγίδα, η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό στο κάτω αριστερό τρίτο αυτής της σκηνής. Κάτω δεξιά του βρίσκεται ένας μικρός κοκκινωπός αντικυκλώνας, το Red Spot Jr. Μια άλλη μικρή κόκκινη αντίθεση εμφανίζεται κοντά στο επάνω κέντρο της εικόνας. Στην επάνω δεξιά γωνία του κέντρου στη δεξιά εικόνα, ένα ζευγάρι καταιγίδων εμφανίζονται η μία δίπλα στην άλλη: ένας βαθύ κόκκινος, τριγωνικού σχήματος ανεμοστρόβιλος και ένας κόκκινος αντικαταιγίδα. Προς το κάτω αριστερό άκρο της εικόνας βρίσκεται το μικρό φεγγάρι του Δία Io. Το πολύχρωμο πορτοκαλί χρώμα σημαίνει ότι τα ηφαιστειακά ιζήματα εκροής βρίσκονται στην επιφάνεια της Ιώ. Πίστωση: NASA, ESA, Amy Simon (NASA-GSFC)

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble παρακολουθεί τον θυελλώδη καιρό του Δία

Ο γιγάντιος πλανήτης Δίας, σε όλο του το μεγαλείο, επισκέπτεται ξανά NASAμικρό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble Σε αυτές τις τελευταίες εικόνες, και οι δύο πλευρές του πλανήτη καταγράφηκαν στις 5-6 Ιανουαρίου 2024. Το Hubble παρατηρεί τον Δία και άλλους εξωτερικούς πλανήτες του ηλιακού συστήματος κάθε χρόνο Πρόγραμμα παλαιού τύπου Outer Planet Atmospheres (OPAL). Επειδή αυτοί οι μεγάλοι κόσμοι περιβάλλονται από σύννεφα και αναδεύονται από βίαιους ανέμους, προκαλώντας ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο καλειδοσκόπιο των καιρικών προτύπων.

READ  Η SVB Financial Group ξεκινά την προστασία της αξίας του Κεφαλαίου 11

[left image] – Αρκετά μεγάλη για να καταπιεί τη Γη, η κλασική Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα βρίσκεται σε περίοπτη θέση στην ατμόσφαιρα του Δία. Κάτω δεξιά του, σε υψηλότερο νότιο γεωγραφικό πλάτος, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που μερικές φορές ονομάζεται Red Spot Jr. Αυτός ο αντικυκλώνας είναι το αποτέλεσμα συνδυασμένων καταιγίδων το 1998 και το 2000 και εμφανίστηκε για πρώτη φορά κόκκινος το 2006 και στη συνέχεια έγινε ανοιχτό καφέ τα επόμενα χρόνια. Είναι λίγο κόκκινο και φέτος. Η πηγή του κόκκινου χρώματος είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει μια ποικιλία χημικών ενώσεων: θείο, φώσφορο ή οργανική ύλη. Μένοντας στα μονοπάτια τους, αλλά κινούμενοι σε αντίθετες κατευθύνσεις, το Red Spot Junior περνά τη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα κάθε δύο χρόνια. Ένας άλλος μικρός κόκκινος αντικυκλώνας εμφανίζεται στα βόρεια.

[right image] – Η δραστηριότητα της καταιγίδας εμφανίζεται και στο αντίθετο ημισφαίριο. Ένα ζευγάρι καταιγίδων, ένας βαθύ κόκκινος ανεμοστρόβιλος και ένας κοκκινωπός αντι-ανεμοθύελλας, εμφανίζονται η μία δίπλα στην άλλη δεξιά από το κέντρο. Φαίνονται τόσο κόκκινα που, με την πρώτη ματιά, φαίνεται ότι τα γόνατα του Δία έχουν ξεφλουδίσει. Αυτές οι καταιγίδες περιστρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις, υποδεικνύοντας ένα εναλλασσόμενο σχέδιο συστημάτων υψηλής και χαμηλής πίεσης. Στην περίπτωση των κυκλώνων, τα σύννεφα στις άκρες κατεβαίνουν στη μέση, απομακρύνοντας την ατμοσφαιρική ομίχλη.


Πίστωση: Goddard Space Flight Center της NASA, Κύριος Παραγωγός: Paul Morris

Οι καταιγίδες αναμένεται να περάσουν η μία την άλλη γιατί η αριστερόστροφη και αριστερόστροφη περιστροφή τους απωθεί η μία την άλλη. «Πολλές μεγάλες καταιγίδες και μικρά λευκά σύννεφα είναι σημάδι πολλής δραστηριότητας στην ατμόσφαιρα του Δία αυτή τη στιγμή», δήλωσε η Amy Simon, υπεύθυνη του έργου Opal στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ.

READ  Ειδήσεις πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας: Πυρομαχικά διασποράς που παρέχονται από τις ΗΠΑ «Χρησιμοποιούνται πολύ αποτελεσματικά». Ο Ζελένσκι λέει ότι η Ρωσία έχει εκτοξεύσει περίπου 70 πυραύλους κατά της Ουκρανίας

Το φεγγάρι του Γαλιλαίου στο αριστερό άκρο της εικόνας, Io – είναι το πιο ηφαιστειακά ενεργό σώμα στο Ηλιακό Σύστημα, παρά το μικρό του μέγεθος (ελαφρώς μεγαλύτερο από το φεγγάρι της Γης). Το Hubble αναλύει τις εναποθέσεις ηφαιστειακής εκροής στην επιφάνεια. Η ευαισθησία του Hubble στα μπλε και ιώδη μήκη κύματος αποκαλύπτει ξεκάθαρα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά επιφάνειας. της NASA το 1979 Voyager 1 Το διαστημόπλοιο ανακάλυψε την εμφάνιση και τα ηφαίστεια της Io που μοιάζει με πίτσα, εκπλήσσοντας τους πλανητικούς επιστήμονες επειδή είναι ένα μικρό φεγγάρι. Το Hubble συνέχισε από εκεί που σταμάτησε το Voyager, παρακολουθώντας την ανήσυχη Io χρόνο με το χρόνο.


Οι εικόνες του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble που χρησιμοποιούνται σε αυτήν την επιστημονική απεικόνιση κινούμενων σχεδίων παρουσιάζουν έναν πλήρη κύκλο του γιγάντιου πλανήτη Δία. Δεν είναι ταινία σε πραγματικό χρόνο. Αντίθετα, στιγμιότυπα του Hubble του πολύχρωμου πλανήτη που λήφθηκαν στις 5-6 Ιανουαρίου 2024, φωτογραφήθηκαν σε μια σφαίρα και περιστράφηκαν σε κινούμενα σχέδια μοντέλων. Ο πραγματικός ρυθμός περιστροφής του πλανήτη είναι περίπου 10 ώρες, ο οποίος απεικονίζεται εύκολα βλέποντας τη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα να έρχεται και να φεύγει κατά τη διάρκεια κάθε ολοκληρωμένης περιστροφής. Το Hubble παρατηρεί τον Δία και άλλους εξωτερικούς πλανήτες του ηλιακού συστήματος κάθε χρόνο στο πλαίσιο του έργου Outer Planet Atmospheres Legacy Project (OPAL). Πιστώσεις: NASA, ESA, Amy Simon (NASA-GSFC), Joseph DePasquale (STScI)

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει νέες ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) Το διαστημικό κέντρο πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο. Ο Goddard συνεργάζεται με τη Lockheed Martin Space στο Ντένβερ του Κολοράντο. Το Επιστημονικό Ινστιτούτο Διαστημικού Τηλεσκοπίου (STScI) στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, διευθύνει τις επιστημονικές επιχειρήσεις Hubble και Webb για τη NASA. Το STScI λειτουργεί για τη NASA από την Ένωση Πανεπιστημίων για Αστρονομική Έρευνα στην Ουάσιγκτον, DC.

Jupiter Opal 2024

Αυτή η σειρά εικόνων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble με 12 πάνελ, που λήφθηκαν στις 5-6 Ιανουαρίου 2024, παρέχει στιγμιότυπα από ολόκληρο τον κύκλο του γιγάντιου πλανήτη Δία. Η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα χρησιμοποιείται για τη μέτρηση του πραγματικού ρυθμού περιστροφής του πλανήτη περίπου 10 ωρών. Ο πιο εσωτερικός δορυφόρος του Γαλιλαίου, η Ιώ, φαίνεται σε πολλά καρέ καθώς η σκιά του διασχίζει τη νέφωση του Δία. Το Hubble παρατηρεί τον Δία και άλλους εξωτερικούς πλανήτες του ηλιακού συστήματος κάθε χρόνο στο πλαίσιο του έργου Outer Planet Atmospheres Legacy Project (OPAL). Πίστωση: Amy Simon (NASA-GSFC)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *